1745. Panująca cesarzowa Elżbieta Pietrowna jest bezpłodna. Jedynym spadkobiercą jest jej niedołężny umysłowo siostrzeniec Piotr III. Elżbieta nie może dopuścić do wstąpienia Piotra na tron, więc postanawia poślubić carewicza, poczekać na narodziny syna, a następnie wziąć chłopca i sama wychować go na prawdziwego rosyjskiego cesarza. Panny młode przyjeżdżają do Petersburga. Wśród nich jest uroczy Fike - młoda księżniczka Zofia Fryderyka ze zubożałej gałęzi królów pruskich.
35-letnia, niezamężna caryca raczej nie spłodzi potomka. Niemiecka księżniczka przybywa jako potencjalna żona księcia, zapewniając w ten sposób nowego spadkobiercę. Jest wiele intryg, w tym zamachy na życie księżniczki.
Friederike coraz bardziej przyzwyczaja się do życia w pałacu. Spędza jak najwięcej czasu na poznawaniu swojego narzeczonego, Piotra, i stara się zdobyć jego przychylność. Niektórzy członkowie sądu są z niej niezadowoleni i próbują wziąć sprawy w swoje ręce.
Po otrzymaniu nowego imienia Jekaterina zostaje ochrzczona i przygotowuje się do ślubu z Piotrem. Nie zdaje sobie sprawy, że sprawy jej matki zaczynają zagrażać jej szansom na pozostanie bezpieczną i zamożną w Rosji.
Po ślubie Piotr pozostaje z dala od Jekateriny. Dochodzi do wniosku, że poczęcie dziecka nie będzie już przydatne dla królowej Elżbiety, a następnie zostanie odrzucone. Piotr zapada na zdrowiu, co wpędza go w gorzką spiralę.
Po wyzdrowieniu Piotr nie jest już zainteresowany Jekateriną. W miarę jak oddalają się coraz bardziej, królowa Elżbieta traci nadzieję na doczekanie się następcy tronu. Jej nadzieje rosną, gdy umieszcza Jekaterinę na celowniku księcia Sałtykowa.
Po narodzinach syna Ekaterina odkrywa, że przeczucia Piotra się spełniają. Elżbieta postanawia zabrać dziecko i odebrać je spod jego opieki. Ekaterina jest zmuszona patrzeć z daleka na rosnące dziecko. Postanawia, że zrobi wszystko, by odzyskać dziecko.
Ekaterina coraz mniej przejmuje się opinią królowej na jej temat, obnosząc się ze swoimi romansami i występkami. Pomimo wzajemnej niechęci, ona i Piotr zaczynają spiskować, wiedząc, że królowa zachorowała. Jedyne, czego chcą, to odzyskać prawa do tronu i dziecka.
Królowa odzyskuje siły, odkładając na bok plan Jekateriny i Piotra. Ale ich potencjalne dojście do władzy nie zrobiło nic innego, jak tylko zbliżyło ich do siebie. Piotr zaczyna zakochiwać się w służącej, a Jekaterina zbliża się do Grzegorza Orłowa.
Królowa po raz kolejny zachorowała. Piotr jest w końcu w kolejce do zastąpienia jej następcy. Jednak jego dojście do władzy sprawiło, że jego niechęć do Jekateriny przerodziła się w czystą nienawiść. Rosjanie zaczęli postrzegać go jako nieodpowiedniego władcę, co powoduje niepokoje w całym królestwie.
Jekaterina dostrzega w Piotrze fatalną słabość. Wykorzystała swoją okazję i z pomocą Grzegorza Orłowa rozpoczęła śmiałą próbę przejęcia kontroli nad tronem. Jej cel: w końcu doczeka się sprawiedliwości dla siebie i swojej rozbitej rodziny.
Elżbieta umiera. Wszyscy szukają testamentu. Piotr Fiodorowicz zostaje ogłoszony następcą tronu. Piotr żąda, by został rozwiedziony z Katarzyną, ale otrzymuje odmowę. Wtedy Piotr postanawia ożenić się z Lisą Woroncową zgodnie z luterańskim zwyczajem i informuje o tym Katarzynę. Piotr proponuje Katarzynie wyjazd, ale nie oddaje jej syna. Katarzyna zdaje sobie sprawę, że jej syn zostanie uwięziony w twierdzy, gdzie zostanie do końca życia. Postanawia uciec.
W końcu Katarzyna Wielka zbliża się do tronu cesarzowej. Winą tego są nielogiczne działania Piotra III, który oddał Prusom zdobyte w krwawej bitwie ziemie i rozpoczął współpracę z zaprzysiężonym wrogiem Danią. Działania te sprawiły, że wszyscy oficerowie go znienawidzili. Ponadto jego żona pobiera pieniądze z zagranicy, aby zaplanować spisek. Wszystko to prowadzi do pałacowego przewrotu, po którym do władzy doszła Katarzyna II.