زندگی دیوانه وار میم دنیس عجیب و غریب و گروه هنری بوهمی و روشنفکرش زمانی مختل می شود که پسر ۱۰ ساله برادر مرحومش، پاتریک، به مراقبت او سپرده می شود. به جای تسلیم شدن به عرف، میم سبک زندگی آزاد خود را به پسر معرفی می کند و شعار مورد علاقه اش را در او نهادینه می کند: «زندگی یک ضیافت است و بیشتر پسرهای بیچاره از گرسنگی می میرند.»